عکس

در ارتفاعات، همیشه احساس غرور می کنم و بعد، سبک می شوم مثل برگی. امروز اما به "هزارجریب" نرفتم. حال خوشی هم نداشتم. بلند شدم و برای راه‌پیمایی به تپه‌های اطراف ناهارخوران رفتم. هنگام برگشت، سر راه به بچه‌های "نورالشهداء" هم سری زدم. آرام بودند، مثل همیشه. کنارشان نشستم. به پیشانی سبز و بلندشان دستی کشیدم. سوره‌ای بود و نجوایی، درنگی و بازگشتی. در این جمعه‌ی زرد و سرد، دیدار با این سبزهای جنگلی واقعاً خوب بود. سبک شدم، مثل برگی. من همیشه عاشق کوه بوده‌ام.